آبی ترین نوشته ها برای عشق آبی

چرا وقتی که میروی

همه جا تاریک می شود؟

انگار از اول مرده بودم
و ترسیده بودم
و تو هم نبودی

.................
نه اینکه گریه کنم، نه
فقط دارم تعریف می‌کنم چرا بغض کرده بودم
و آرام نمی‌گرفتم

چه آرزوی دل‌انگيزی‌ست!
نوشتن افسانه‌ای عاشقانه
بر پوست تنت
و خواندن آن
برای تو
...
چه آرزوی شورانگيزی‌‌ست!
تملک قيمتی‌ترين کتاب خطی جهان
ورق ورق کردنش،
دست به آن کشيدن،
و همين نوازش ساده
که زير نگاهم لبخند بزنی.
...
چه افسانه‌ی قشنگی
به تنت می‌نويسم
بانوی من!
چه قشنگ به تنت افسانه می‌خوانم
سراسيمه آمدن
و دستپاچه بوسيدن
با تو
زير نگاهت افسون ‌شدن
با من. 

می‌دانی؟
حتا صدای قلبم هم نمی‌آمد
انگار همه‌اش را برای نفس‌هات شمرده باشم
حالا تمام شده بود
...
نه اینکه ترسیده باشم، نه
فقط می‌خواستم بگويم چرا نصف شب پاشدم
و رفتم زیر تخت خوابیدم که خدا مرا
بی تو نبیند.

دست‌های تو
مرا به خدا می‌رساند
و دست‌های من
مرا به تو.
پله پله بر می‌شوم
از خودم
از تنم
ساغری می‌شوم
به دستت
نگاهت را برتنم بريز
و بنوش.

نه اینکه دلتنگ نشده باشم، نه
فقط می‌خواستم بدانی
آره پری من!
انگار که ساعت از همان اول
بی قرارتر از من بود
که نفهمیدم چرا یکباره
معنی‌اش از زندگی من افتاد
...
نه اینکه تقصیر من باشد
نه به خدا
از همان اول هم که آمدی
روزها را رنگی رنگی می‌کردم
که زودتر بیايم توی بغلت

می‌خواهی با خيالت زندگی کنم؟
دستت را بگيرم
ببرمت رستوران ؟
چی سفارش بدهم
که بيش‌تر از من دوست داشته باشی؟
يک لقمه بگذارم دهن تو
يک لحظه نگاهت کنم؟
چی می‌نوشی؟

می دانی؟
هیچ کدام از اینها را که گفتم
اصلاً نمی‌خواهم
فقط باش
همین.

حق مادرت بر تو این است که بدانی او تو را در جایی حمل کرده است که هیچ کس حمل نمی کند و از میوه دلش آن به تو داد که هیچ کس به دیگری نمی دهد .  امام سجاد «ع»

خداوند به سپاسگزاری از خود پدر و مادر فرمان داده است از پدر و مادرش سپاس گزاری نکند ، خداوند را سپاس نگفته است . امام رضا «ع»

مادر! چه کلمه سهل و ممتنعی. چه کلمه مقدسی و چه مفهوم زیبایی! جالب است که زبانهای مختلف برای مفهوم مادر کلماتی در همین حدود دارند. ماذر - مامان - مام - ام و... برای گفتن آن  لب حالت خاصی می گیرد! اوج احساس و عاطفه! اوج دوستی و محبت.

 امروز ، روز توست. از تو گفتن و برای تو نوشتن، قلمی توانا و هنری بيتا می‌خواهد كه من فاقد آنم. تو بزرگتر از آنی كه قلم شكسته چون منی يارای صعود به بارگاه آسمانی‌ات را داشته باشد و فخر خاكساری درگاهت ، رفيعتر از آن است كه بتوانم از لذت اغوايش دل بكنم

چه كنم كه بضاعت بيان حق شناسی سزاوارنه‌ات را ندارم چه كنم كه توشه‌ای بيش از اين در کوله بارم نیست.پس سخاوتمندانه همين دلواژه‌های سترون و نارسم را بپذير و همای سعادت ستايشت را بر شانه‌های لرزانم بنشان

مادر

امروز روز توست
روزي كه پايداري آن چون هميشگي است
روزي كه نام اصلي آن،(روز زندگي) است
از اولين قدم،
از لحظه نخست
جز روز تو عزيز دلم،روز خوب نيست
روز تو منحصر به طلوع و غروب نیست.....
هر روز نيك روز توست،
هر شام شام توست
زيبايي و طراوت گلها، ز نام توست
مهتاب روشني،
تو فروغ ستاره اي
زيباترين بهار مني،ماه پاره ای اي
از گرمي وجود تو خورشيد گرم شد
دلهاي سخت و سنگ، در بر مهر تو نرم شد

كيست مادر؟ نقشه ايجاد ما
كيست مادر؟ باني بنياد ما
قلب او سرچشمه اميد هاست
سينه او مشرق خورشيدهاست
رمز عشق جاوداني مادر است
كيمياي زندگاني مادر است
هر چه دارم من همه از مادر است
پاي تا سر شعله ام زين اخگر است
 

عين آن رازی که ميدانی‌ست او
يا همانی که نميدانی‌ست او
نامه‌ايی ناخوانده با خط کهن
قصه‌ايی تازه که ميخوانی‌ست او
درد دارد، کو که پيدايش کنی
همدم هر درد پنهانی‌ست او
کار و بارش سوختن، افروختن
آنکه در کارش فرومانی‌ست او
لحظه‌ايی از غمگساری دور نيست
گريه‌ی هر ابر بارانی‌ست او
بوی گيسوی سپيدش محشر است
بهتر از هر گل که ميدانی‌ست او
دوستش دارم که در سرمای عمر
همچو گلهای زمستانی‌ست او
روح او پايان نمي‌گيرد به مرگ
ماندنی در عالم فانی‌ست او
از بدايت تا نهايت عاشق است
عشق اول، عشق پايانی‌ست او
اين شگفت نازنين دانی که کيست؟
مادر پر مهر ايرانی‌ست او

شقايق گفت :با خنده نه بيمارم، نه تبدارم
اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم
گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي
يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت
ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آنچه زير لب

مي گفت :
شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري
به جان دلبرش افتاده بود- اما

طبيبان گفته بودندش
اگر يک شاخه گل آرد
ازآن نوعي که من بودم
بگيرند ريشه اش را و
بسوزانند
شود مرهم
براي دلبرش آندم
شفا يابد
چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را
بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده
و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه
به روي من
بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من
به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و
به ره افتاد
و او مي رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا مي کرد
پس از چندي
هوا چون کوره آتش زمين مي سوخت
و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت
به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟
در اين صحرا که آبي نيست
به جانم هيچ تابي نيست
اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من
براي دلبرم هرگز
دوايي نيست
واز اين گل که جايي نيست ؛ خودش هم تشنه بود اما!!
نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و
من در دست او بودم
وحالا من تمام هست او بودم
دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟
نه حتي آب، نسيمي در بيابان کو ؟
و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت
که ناگه
روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد
دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد- آنگه  
مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت
نشست و سينه را با سنگ خارايي
زهم بشکافت
زهم بشکافت
اما ! آه
صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد
زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد
و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد
نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را
به من مي داد و بر لب هاي او فرياد
بمان اي گل
که تو تاج سرم هستي
دواي دلبرم هستي
بمان اي گل
ومن ماندم
نشان عشق و شيدايي
و با اين رنگ و زيبايي
و نام من شقايق شد
گل هميشه عاشق شد

نشسته بودي بالای سرم با يه شاخه گل. نميديدي منو اما می دونستی که اونجام.

من بودم. تمام لحظه ها اونجا و کنارت بودم.

بغض كرده بودي. باهام حرف ميزدي. ميگفتي يادته می خواستم دنیا رو به پايه هم بریزیم.

دلت می خواست خوشبخت ترین باشيم. تمام لحظه هایی رو که با هم بوديم تو ذهنت بود.

پر از نشاط بوديم یادته؟ تو چشمامون برق زندگی بود و تو خنده هامون سرمستیه عشق آبي.

پر از آرزو. پر از امید.....

با یه خورده سردر گمی یه خورده بد اخلاقی یه خورده بد بینی.

اما دوست داشتنی.

تمام فکرمون این بود که یه روزی یه جایی به همديگه برسیم.

با تموم وجودمون برای همديگه آرزو می کردیم.

يادته ؟معلومه یادت هست. مگه می تونیم فراموش کنیم؟

نديدي چطوری خاکها رو روی صورت بی روحم می ریختن؟

یادمه يه وحشتی توی چشات بود؟

یادته به هم قول داده بودیم همدیگه رو نتها نذاریم؟

اصلا فکر می کردی یه روز بیای بالای قبری که من توش خوابیده باشم؟
چه روزایی بود.

روزایی که براش با صدای بلند شعر می خوندی.

روزایی که تو لانه كبوتريمون بوديم.

چه شبهایی بود....

شبهایی که واسه ی غصه هامون اشک میریختيم.

شبایی که پابه پای تنهاییات باهات زمزمه می کرد.

چه روزها و شبهایی بود.....

وقتی خوش و خرم واسه ی زندگی تلاش می کردیم.

وقتی با هم دیگه .....

با هم عاشق شدیم آره؟

چه دنیایی بود وقتی واسه دله هم ترانه زمزمه می کردیم.

وقتی موقع قرار هر روز عصرهمديگر رو برانداز می کردیم تا تغييرات ظاهريمون رو ببينيم.

چه لحظه هایی بود وقتی همه چیز بینمون تقسیم می شد.

يادته چقدر گريه كردي وقتی صورتم ماسك زده بودم.

چه اشکی می ریختم وقتی............

حالا دیگه همه چی تموم شده.

دیگه نه من ميتونم بیام پیشت نه تو می تونی کنارم باشی.

به خاطر یه حادثه ی کوچیک همه چیز به هم ریخت. ازهم جدا شدیم.

تو , آروم و بیصدا نشستی سر قبرم و هنوز باور نمی کنی که دیگه ماله این دنیا نیستم.

هنوز باور نمی کنی اونی که اون زیر خوابیده منم.

نميدونم چي بنويسم ؟ يا از كجا شروع كنم ؟ از سال پيش كه با چه شور و شوقي براي اولين بار همديگرو ديديم يا از حسرت 1ساله اي كه براي ديدار دوباره هست.....وقتي اين عشق جرقه خورد خودمونو براي روزاي سخت هم آماده كرديم...

چيزاي زياده هست كه هميشه همراه آدم هاهست مثل آه..حسرت..اشك... و آرزو...

اونايي كه اين پست رو ميخونين نميدونم ميدونين 1سال حسرت يعني چي ؟ يا 1 سال حسرت كشيدين ..... حسرت يه نگاه... يه خنده... صداي نفس... صداي چشمي كه بي صدا بگه دوست دارم عزيزم......

ميدونين ترس از حسرت دوباره يعني چي؟ميدونين 1 سال ديگه منتظر يه نگاه گرم موندن يعني چي ؟

دلم برات هي تنگ ميشه.... هي ميروم و هي برميگردم....عشقم چي ميشه من باشم و تو ..... چي ميشه بازم فقط نگاه من و تو باشه .... اونم تو همون لونه كبوتريمون.... خيلي وقت بود ننوشته بودم يه جوري شدم

برامون دعا كنين تا تولد حسرت 1 سالمون رو پيش هم بگيريم.........

دلم هوای نوشتن کرده بود امروز

کاغذی و قلمی و يه دل برای نوشتن

خب ... اين از اين..... از وقتي كه برگشتي.... ولي يادت با من موند توي قلبم منم قلبمو دادم بهت .....اما تنها نيستم

پر شدم از شوق برای نوشتن

سلام محبوب من....

معشوق صبور من....

می فهمم که شب ها وقتی غرق می شوم توی خواب ,می آيی به پيشم

دستت را حس می کنم که روی پيشانی ام

دانه های شبنم می کارد

اگر می بينی چشمم به در می ماند

نه اينکه يادم رفته تو هستی

که می دانم هستی در کنارم

عشق من.....

مگر نه اينکه تو در زيبايی ها يی

گل را اگر ببويم لذتم از بوی توست

نکند يادت برود که سخت نيازمند توام

من اگر يادم برود تقصير توست که يادم نمی اندازی

تو بايد مرا بارور کنی

مهربان من.....

می شود از اين به بعد بنويسم برايت؟

نامه را تا کردم و گذاشتم زير گوشه فرش
وقتي اومدي همونجاي هميشگي
جوابش را قبلا از تو گرفته ام
چقدر خوب است آدم کسی را داشته باشد

 که برايش چيز بنويسد........

باز ساعت گذشته از نيمه

خواب می چسبد به آدم

خوابی با نفس های عميق و با ياد تو...

كاش امشب ديگه بتوني بياي.....